Połczyn Zdrój jest określany, jak „Kurort z duszą”. To miano jest w dużym stopniu zasługą połczyńskiej starówki. Do dziś zachował się tu średniowieczny układ ulic, dzięki czemu ta część miasta jest wpisana do rejestru zabytków. Od kilku lat połczyńskie śródmieście jest sukcesywnie modernizowane. Prace są prowadzone z zachowaniem stylu początku XX wieku, czyli czasu rozkwitu Połczyna Zdroju, jako renomowanego kurortu. Stąd uliczki i place pokrywa kamienny bruk, pojawiły się fontanny, oraz stylowe ławki i latarnie. Klimat starówki znakomicie uzupełnia pięknie utrzymana zieleń, malownicze kamieniczki i nastrojowe kawiarenki.

Dzielnicę staromiejską tworzy rynek, obecnie pl. Wolności wraz z przyległymi uliczkami. W średniowieczu rynek miał wymiary 60x45 metrów ze stojącym po środku ratuszem i aż do połowy XX wieku pełnił funkcję targowiska. Jak podają źródła historyczne jeszcze w XVII wieku przed ratuszem stała figura naturalnej wielkości rycerza Rolanda uznawanego za wzór cnót i walkę o swobody obywatelskie. Obecnie jest to jedna z najchętniej odwiedzanych części miasta. Uroku dodaje jej, umieszczona na środku Placu, fontanna przypominająca kształtem tulipana oraz otaczające ją ławeczki. W kamieniczkach okalających rynek znajduje się siedziba Urzędu Miasta i Gminy, informacja turystyczna i restauracja. W pobliżu Placu Wolności znajduje się główny deptak spacerowy – ul. Grunwaldzka, którą w Średniowieczu przebiegał szlak solny. Ulica otoczona jest zabytkowymi kamienicami z XIX i XX wieku. Obecnie ruch samochodowy jest tu zamknięty, a sklepy i kawiarnie stwarzają doskonałą okazję do zrobienia zakupów, czy spędzenia czasu w gronie znajomych i rodziny.

Kolejnym cennym zabytkiem Połczyna-Zdroju jest Kościół pw. NMP. Budynek zbudowano z cegły w roku 1343 w stylu gotyckim. Kościół spłonął w trakcie pożaru w 1500 roku, ale został szybko odbudowany. Po raz drugi, kościół spłonął wraz z całym miastem w roku 1705. Jego odbudowa trwał już dłużej, bo aż 37 lat. Następnie odbywały się jego przebudowy, a obecny kształt nadano mu w latach 1850-1860. Do dzisiaj zachowała się brązowa płyta nagrobna biskupa kamieńskiego Erazma Manteuffla z roku 1544, gotyckie okno z cegły profilowanej w prezbiterium oraz rzeźba ludowa przedstawiająca Ostatnią Wieczerzę, która znajduje się w bocznej kaplicy. Jest to fragment z głównego ołtarza wykonanego w 1626 roku przez starogardzkiego rzeźbiarza Brocka.

W Połczynie – zdroju jest także zamek, którego historia sięga XIII wieku i związana jest z historią początków miasta. Książę Bogusław IV decyzję o budowie zamku obronnego podjął w roku 1290, dla wzmocnienia ochrony pogranicza przed Marchią Brandenburską. Zamek był wielokrotnie przebudowywany i w efekcie z czasów średniowiecza zachowały się jedynie piwnice. Budowla pełniła także różne funkcje, w połowie XIX wieku był to urząd pocztowy, a jeszcze później były w nim mieszkania lokatorskie. Podczas II wojny światowej była w nim filia Zakładu Lebensborn w Borkowie. Po zakończeniu wojny znów mieszkali w nim lokatorzy. Ostatni mieszkańcy wyprowadzili się z zamku w roku 1978. Obecnie jest to siedziba Biblioteki Miejskiej.